HDTV, yüksek çözünürlüklü televizyon anlamına gelir. Dijital televizyonun bir parçasıdır. Bu format, daha iyi bir yayın kalitesi sunar. PAL, NTSC ve SECAM gibi eski sistemleri geride bırakır.
Sonuç olarak, izleyiciler daha net görüntülerin ve gelişmiş sesin keyfini çıkarır. Genel olarak, HDTV televizyon deneyimini önemli ölçüde geliştirir.

HDTV (Yüksek Çözünürlüklü Televizyon) Nedir?
HDTV ekranı 16:9 en boy oranına sahiptir. Bu format, standart çözünürlüklü TV’lere göre daha fazla ayrıntı sunar. Yüksek çözünürlüklü görüntüler kullanarak netliği önemli ölçüde artırır.
MPEG-2, H.264 ve WMV-HD gibi çeşitli kodekler bu görüntüleri sıkıştırabilir. Ancak MPEG-2, diğerlerinden daha az verimlidir.
Televizyon görüntüleri, standart TV’lere göre beş kata kadar daha keskin olabilir. Örneğin, 1920×1080 çözünürlük genellikle geçişli modu kullanır.
Bu yöntem, NTSC‘ye benzer şekilde satırları saniyede 60 kez tarar. Bu format 1080i veya 1080i60 olarak bilinir.
PAL standardını kullanan bölgelerde, 1080i50 50 Hz’de çalışır. Ayrıca, saniyede 60 kare hızındaki aşamalı formatlar standarttır.
Genel olarak, 1280×720 genellikle daha iyidir ve 720p olarak adlandırılır. Birçok Amerikan televizyon kanalı artık saniyede 60 kare hızında 720p gerçek zamanlı yayın sunuyor.
HDTV Eski Sistemler
MUSE
Japonya, 1979’da ilk HD TV sistemine öncülük etti. 1990’ların başında analog sinyaller yayınlamaya başladı. Bu sistemde 1035 iç içe geçmiş hat çözünürlüğü (1035i) kullanıldı.
Japon MUSE sistemi, 1980’lerde NHK araştırma laboratuvarları tarafından geliştirildi. Sinyali azaltmak için filtreleme sistemleri kullanıldı.
Bu yaklaşım aynı zamanda gerekli bant genişliğini de düşürdü; örneğin, bir hat üzerindeki üç kare elemanı üç ayrı tarama kullanır.
Daha sonra Japonya, ISDB tabanlı bir dijital HD TV sistemine geçti. Bu değişim, tam bir kamera panoramasının yatay çözünürlüğünün %50’sini kaybetmesi nedeniyle meydana geldi.
HD-MAC
Avrupa Komisyonu, 1986 yılında dijital HD TV için bir standart getirdi. Bu standart MAC direktifi olarak adlandırıldı.
Ancak yayın istasyonları bunu yaygın olarak benimsemedi. Buna rağmen, tüm yüksek güçlü uydu yayıncılarının MAC kullanması zorunlu hale geldi.
Teknoloji ilerledikçe, SES Astra’nın orta güçlü uyduları bu durumu değiştirdi. Bu istasyonlar MAC olmadan çalışarak iletim maliyetlerini düşürmeye yardımcı oldu. Bu arada, HD-MAC, kıtalararası uydu bağlantıları için kullanışlı hale geldi.
HD-MAC’in başarısızlığının temel nedeni, 36 MHz frekansını kullanamamasıydı. Bu frekans, karasal yayınlarda yüksek çözünürlüklü sinyaller için çok önemlidir.
Ancak, HD-MAC kablo ve uydu şirketleri için hala faydalı olabilir. Mevcut olduğunda daha yüksek bant genişliğinden yararlanabilirler.
Avantajlarına rağmen, analog HD televizyon geleneksel PAL/SECAM SDTV’nin yerini alamadı. Bu durum, HD-MAC’i bazıları için tercih edilebilir bir seçenek haline getirdi.
Ne yazık ki, HD-MAC standardı 1993 yılında kullanımdan kaldırıldı. O zamandan beri, AB ve Avrupa Yayın Birliği’ndeki tüm gelişmeler DVB teknolojisine odaklandı. Bu teknoloji hem SDTV hem de HDTV’yi etkili bir şekilde destekliyor.
HDTV Yeni Sistemler
Europe/Avrupa
DVB özellikli EDTV Avrupa’da popülerdir. HD televizyonlar DVB-T kullanırken, diğer ülkeler daha fazla kanal tercih etmektedir.
Örneğin, ABD, Kanada, Japonya ve Avustralya tek bir HDTV yerine birçok kanala sahip olmayı tercih etmektedir. Avrupa’da HD TV, karasal yayın için uygun değildir.
Bir HDTV kanalı, dört SDTV kanalının yerini almaktadır. Bu nedenle, bazı hükümetler VHF frekanslarını yeniden tahsis etmek yerine dijitali tercih etmiştir.
Bu arada, H.264/AVC kodeğiyle birlikte DVB-S2, Avrupa’da HDTV kullanımını artırmıştır.
Ek olarak, EICTA belirli standartları karşılayan cihazlar için HD Ready teknolojisini kullanıma sunmuştur.
Ekipmanlar, hem 50 hem de 60 Hz’de 720p ve 1080i çözünürlükleri desteklemelidir. Bu nedenle, ekranların YUV, DVI veya HDMI arayüzlerine ihtiyacı vardır. Son olarak, en az 720 satır dikey çözünürlüğe sahip olmaları gerekir.
European Union/Avrupa Birliği
Avrupa Birliği, dijital yayınların küresel kullanımını inceledi. 16:9 yayın durumuna ve HD belgelere odaklandılar.
Ne yazık ki, Avrupalı tüketiciler HDTV’yi deneme fırsatını kaçırdı. HDTV’nin 1999’da piyasaya sürülmesi için belirlenen önceki hedefler başarılı olamadı. Pazar, bunun yerine daha kolay dijital teknolojilere ve hizmetlere öncelik verdi.
Bu başarısızlığı açıklayan birkaç neden var. İlk olarak, Avrupa pazar liderleri HDTV’nin başarısından şüphe duyuyor. Ayrıca, yayıncılar daha ucuz çok kanallı SDTV seçeneklerini tercih ediyor. Sonuçta, SDTV uzun vadede daha uygun maliyetli.
Diğer Ülkeler
Fransa’da M6 ve TF1, bazı programları HD olarak yayınlamayı planlıyor. Ancak dijital karasal TV yayınlarında bunu kullanmayacaklar. Bunun yerine, premium içerik sağlamak için H.264/MPEG-4 AVC formatını seçtiler.
Almanya’da üç HD kanal, Kasım 2005’te Premiere ödeme platformu aracılığıyla yayın yapmaya başladı. Başlangıçta içerikleri filmler, spor etkinlikleri ve belgesellerden oluşuyordu.
Bu arada, Kübalılar herhangi bir ek cihaza ihtiyaç duymadan iki benzersiz HD kanala erişebiliyor. İngiltere’de BBC, ABD ve Japonya gibi yabancı pazarlar için bazı belgeselleri HD olarak yayınladı. Daha sonra HD yayınlarını tüm programlara genişletti.
Sınırlı bant genişliği nedeniyle, Freeview gibi ücretli platformlar dijital karasal yayınlar sunuyor. Ardından Sky, HD uydu hizmetlerini başlattı.
Japonya, analog uygulamasıyla HDTV’de öncü oldu. Ne yazık ki eski sistemler yenileriyle uyumlu değil. Ancak ISDB-T’nin karasal HD yayınları Aralık 2003’te başladı ve iki milyon HD alıcı sattı.
Güney Kore’de hükümet ve yayıncılar, DVB-T yerine ATSC formatını benimsemeye karar verdi. Avustralya’da ise HD yayın Ocak 2002’de başladı. 40.000’den fazla nüfusa sahip çoğu şehirde en az bir dijital karasal TV kanalı yayınlanıyordu.
Son olarak, 1990’ların başında Meksikalı televizyon şirketi Televisa, Japonya’nın NHK kanalıyla ortaklık kurdu. Deneysel HDTV yayınlarına başlayarak bölgede önemli bir gelişme kaydettiler.
DVR (Digital Video Recorder/Dijital Video Kaydedici)
Yayınları HDTV’yi destekleyen bir dijital video kaydediciye (DVR) kaydedebilirsiniz.
Amerika Birleşik Devletleri’nde standart bir DVR, D-VHS’dir. D-VHS, 28,2 MB hızında dijital formatta kayıt yapar.
Modülatöre bağlanmak için bir FireWire (IEEE 1394) bağlantısı kullanır. Bu kurulum, MPEG-2 çerçevesini kaydediciye göndermeden önce sıkıştırır.
Ancak, sıkıştırılmamış verileri depolamak muazzam bir kapasite gerektirir. Bu ihtiyaç önemli bir dezavantaj olabilir.
Bu nedenle, yüksek maliyeti nedeniyle MPEG-2 gerçek zamanlı sıkıştırma genellikle tercih edilmez. Ayrıca, W-VHS gibi HD sinyallerini depolayabilen analog teyp kaydediciler artık kullanılmamaktadır.
